23-5: laatste berichtje...

Vandaag post ik mijn laatste blogbericht op het internet. Morgen zal ik het te druk hebben met brasa's (knuffels) te geven aan de huisbazin en de strontresten van mijn schoenen af te schrapen.

Vrijdag was een rustige dag: ik deed een nachtje door omdat de honden weer kabaal aan het maken waren. Gelukkig had ik een hele nacht internet en heb ik (echt waar) alle filmpjes van Alles Kan Beter van YouTube gedownloaded. Deze ga ik thuis wel op een DVD zetten of zo. In de ochtend ging ik nog halsoverkop naar school om nog wat kadootjes te overhandigen. Ik schenk de school een werkboek Nederlands, een Surivlaamse verhalenbundel en 6 strips. Daarnaast geef ik ook afgedrukte foto's aan de directeur en de secretaris als dank voor alle aangeboden hulp. Ik ontvang mijn laatste evaluatieverslag (weer een zeer goed) en krijg als laatste bedanking nog een mooie brievenopener met Surinaams motief. We bedanken elkaar uitvoerig en hopen elkaar in de toekomst weer te zien. Maar tot het zover komt houden we via e-mail contact.

In de namiddag overloop ik met de huisbazin alle materiaal in huis. Er zijn wel een paar glazen gesneuveld en er missen een paar borden (die ook in duizend stukken op de grond waren geslagen), maar we geven haar veel terug. Zo hebben we nieuw bestek gekocht, krijgt ze 2 nieuwe pannen, theedoeken, wasknijpers, een GSM-oplader, ... De waarborg krijgen we terug :).

's Avonds eten we in ons favoriete restaurant Sarinah's met een paar vrienden en de huisbazin. Voor de laatste keer geniet ik van een kippenbout compleet (bami, nasi, kippenbout, groenten, frietjes en saus).

Mijn planning voor morgen ziet er als volgt uit: ik slaap me uit, aangezien ik mijn valies reeds gemaakt heb. Dan kuisen we het hele huis om rond 15u naar het vliegveld te vertrekken. We hebben online ingechekt, dus is het niet nodig om vroeg te vertrekken. We stijgen op rond 19u, om rond 09u Belgische tijd te landen in Schiphol. Normaal neem ik dan de trein naar Antwerpen en ben ik rond de middag thuis.

21 tot 24 april: nog een laatste keer er een goei lap op geven!

Mijn laatste stageweek in Suriname... ik weet niet of ik spontaan moet beginnen schreien als een pasgeboren kind waarvan de navelstreng net werd doorgeknipt of net blij moet zijn als een kin dat met volle overtuiging zijn eerste communie gaat doen (en het vooral voor de kadootjes doet). Het wordt alleszins spannend...

Ik geef nog een aantal (vervang)lessen en rond mijn buitenlandse stage af in de Shri Vishnuschool. De onderwerpen bespaar ik u (ze gaan van verbanden tot bijvoeglijke naamwoorden en van zinsconstructies tot begrijpend lezen), maar wel heb ik een verrassing van formaat klaar: foto's van Maarten in actie (voorzien van begeleidende tekst :D).

Meneer Maarten observeert de Surinamertjes :).

Meneer Maarten helpt een handje (letterlijk)

Meneer Maarten: mimiek maakt meer mensen mondiger...

... ook al lijken de leerlingen de monden gesnoerd (of zijn ze eerder gefascineerd/verbaasd/geschrokken/geboeid/vermoeid/...?)

De moeilijkheidsgraad van de handboeken is soms verbazingwekkend laag ("scharrelkippen zijn kippen die ...").

U merkt op, beste blogbezoeker, mimiek is een belangrijk aspect van mijn lespraktijk. Deze kinderen hebben voor 99% van de tijd een leerkracht die achter het bureau blijft doceren. Dan ben ik blij dat ik mijn vaardigheden kan gebruiken om ze op deze leergierige kinderen af te vuren.

Vertellen is zo belangrijk, maar kunnen boeien is een kunst. Ik probeer in deze kunst een meester te worden, maar weet dat ik nog maar een leerling ben die nog examens moet afleggen. Al moet ik zeggen dat het deugd doet om van deze kinderen een "waarom"-vraag teruggetorpedeerd te krijgen. Hiervoor kregen ze daartoe nooit de mogelijkheid.

14 tot 18 april: stage (bis bis bis bis...)

Maandag kruip ik met tegenzin uit bed om naar school te gaan. Ik zit al over mijn verplicht te geven aantal lesuren, maar ik wil toch laten zien dat ik niet lui ben geweest!
Toch was ik ook blij, omdat ik heb ontdekt dat muggen niet tegen Deet kunnen, zeker niet als je het rechtstreeks op hen spuit. Ze creperen als wormen op de barbeque en sterven een eenzame dood. Zolang de relatie tussen mensen en muggen niet economisch belangrijk is, verdelg ik dit ongedierte met alle plezier!

Ik met Bruintje :)

Ik geef een paar vervanglessen waarin ik met de leerlingen praat over vanalles en nog wat.'s Avonds komt het toppunt van de avond: onze teef (het blijft toch een schitterend woord) is bevallen van 3 schattige puppy's. Een pikzwart, een zwart-witje en een bruintje.

Dinsdag geef ik 2 lessen in het eerste jaar. Ik keer gelukkig naar huis, maar doe 's nachts geen oog dicht door het gepiep van de puppy's. VER-SCHRIK-KE-LIJK!

(Foto's van mijn school: de speelplaats, de ingang en het einde van de schooldag)

Woensdag sta ik met een flauw gevoel op (welke andere normale mens zou niet slapen als hij wordt wakker gehouden door schril puppygepiep) en slenter ik me naar school. Daar geef ik 2 vervanglessen (ik geef me weer even uit voor Walter Capiau en speel het Rad van Suriname).

De bibliotheek en Conscience in Suriname

Donderdag geef ik 2 lessen in de Shri Vishnuschool, om daarna lekker af te koelen in het zwembad. Vrienden en vriendinnen maken kennis met mijn wegwerpspelletjes in het water :).

Daarna gaan we eten in restaurant Jawa, maar ik krijg een raar soort rundsvlees voorgeschoteld. Ik eet uit beleefdheid een paar stukjes op, maar vond het toch raar smaken.

Tenslotte gaan we naar de Havana Lounge, waar plots mijn darmen als kwade socialisten hevig beginnen te protesteren. Natuurlijk komt dat door het stukje vreemd vlees van daarnet. Een paar glazen water op de avond bezorgen mij iets minder last.

Vrijdag ben ik een wrak door de minivoedselvergiftiging. Ik had amper een oog dichtgedaan ocharme. Stephane en ik wonen een klassenraad op de Kristus Koningschool bij, maar vallen bijna in slaap. We besluiten een middagdutje te doen, maar dit loopt uit tot 19u! Hevig geschrokken gaan we Chinees halen en op café met de vrienden. Een dag om snel te vergeten dus.

Dit weekend ga ik een aantal taken afmaken: handboekanalyse en klassenraad.

7 tot 11 april: stage awa!

De vakantie is gedaan, leve de stage! De vakantie deed deugd, maar toch snakte ik wel terug naar de opgewonden gezichtjes van de leerlingen wanneer die rare blanke man terug voor de klas staat. Wat staat me allemaal te wachten? Wie weet, wie weet...

Maandag moet ik geen les geven, dus stel ik me beschikbaar als vervangleerkracht. Dit doe ik om 3 redenen: doordat ik vervanglessen geef, kan ik mijn basiscompetenties beter behandelen. Daarnaast hebben de leerlingen ook heel veel vragen over vanalles en nog wat, die ze dan tijdens deze les mogen stellen. Maar natuurlijk doe ik het ook om extra uren te verkrijgen :).

Hoe zit zo'n vervangles van Maarten in elkaar? Ik geef de leerlingen de kans om de eerste minuten van de les alle vragen op te schrijven die ze maar hebben over mij, België, geschiedenis en/of aardrijkskunde. Nadat ze een aantal vragen hebben opgeschreven, mogen ze deze aan mij stellen. Ik beantwoord de vraag, maar ga er dan verder op in door andere leerlingen bijvragen te stellen, leerlingen hun mening te geven, ...

Ik merk dat de meeste vragen gaan over global warming (het woord "broeikaseffect" kennen ze hier niet) en over het heelal. Voer voor mijn brein!


Dinsdag geef ik echt les, namelijk over voeg- en werkwoorden. Uitermate saai en veel te gemakkelijk voor een tweede jaar (voorbeeldoefening: gebruik zodat en omdat in de juiste zinnen...). Ook kreeg ik tijdens mijn lessen bezoek van iemand van de lokale lerarenopleiding die mij pedagogische en didactisch kwam observeren. Het resultaat was zeer goed (op enkele opmerkingen na) en ze zei dat ik met gemak een 17-18 op 20 zou kunnen halen. Jammer genoeg weet ik dat dit cijfer in België genuanceerd wordt.


Woensdag ben ik weer vrijgesteld van lessen. Toch ga ik naar school om terug vervanglessen te geven. Maar men snapt dat je niet altijd een les "vragen stellen aan meneer Maarten" kan houden. Dus had ik een aantal spelletjes voorbereid (waaronder het "Rad van Suriname"). Ik speelde Walter Capiau en zijn lieftallige assistentes (Aurore, Bé, Els, Déborah, Valérie, Zoë, ...) tegelijkertijd.


Donderdag was het terug tijd om les te geven. Ik gaf een nieuwe les rond voegwoorden (nu in het 3e jaar) en sprak tijdens een vervanguur over Hendrik Conscience en Hugo Claus.
"Waarom over die twee beginnen", denken jullie. Wel, in de bibliotheek van mijn school staat een verzamelbundel van Conscience (met "De leeuw van Vlaanderen", "Boerenkrijg" en "Jacob van Artevelde"). Ik had hem even verteld over de Guldensporenslag en de Brugse Metten.
Daarnaast haalde ik ook even Hugo Claus aan. Ik had het niet over zijn literaire werken, maar over zijn vrijwillig gekozen dood, euthanasie (iets dat ze hier in Suriname niet kennen). Ik vertelde hoe euthanasie werkt (jaja, ik weet het, meestal met dodelijke gevolgen :D), maar ik vertelde rond de wetgeving, de voorwaarden, ... Ik vroeg ook of zij het goed vinden dat iemand een einde kan maken aan zijn leven als hij ontzettend veel pijn lijdt. De leerlingen waren verdeeld in hun mening (ze zijn dan ook vaak godsdienstig opgevoed). Heel interessant allemaal!

Vrijdag moest ik niet naar school, en ging dus ook eens niet naar school (de eerste keer in mijn hele stage). Ik werkte voor mijn eindwerk, leerintenties en een taak van geschiedenis.
's Avonds ging ik voetballen met de secretaris van mijn school. Hij heeft me ook al een paar keer bij hem thuis uitgenodigd. Ik ben doelman tussen allemaal oude Hindostanen waarvan de meesten niet weten dat een bal 2 kanten heeft (een binnen- en buitenkant). Voetballen in Zuid-Amerika, wie kan dat zeggen? IK!!

10 tot 14-3: Stage en (EINDELIJK!) zwemmen

Na de vermoeiende trip naar het tropische regenwoud begint het echte werk opnieuw: stage. Ik geef 5 lessen Nederlands en een zestal vervanglessen. De leerlingen beginnen me gewend te geraken (dag meneer Maarten!!!) en ik vind mijn stage met de dag plezanter worden. De leerlingen apprecieren mijn didactische en pedagogische aanpak, en ze werpt vruchten af: de klassen die ik onder mijn hoede heb, werken al sneller dan in het begin.

Ik had van deze week ook gebruik gemaakt om wat foto's te nemen van mijn school. Meer volgen er volgende week:





Een gemiddeld klaslokaal in mijn school: veel zonlicht, geen ramen, normale banken, een bord, een lerarenlessenaar en een vuilbak. Sober maar voldoende.



De leraarskamer: mooier dan de gemiddelde leraarskamer in Belgie: veel kleur, banken in U-vorm gezet, kasten, een koelkast, lavabo, prikbord, krijt, papier, en het mooiste heb ik nog niet vernoemd:
op het prikbord hangen 2 opmerkelijke affiches: hoe je je als vrouw kan controleren op borstkanker (met foto's) en een blad met hoe je een gezonde geest in een gezond lichaam creeert (met invloeden van de hindostane godsdienst). Ik vind het prachtig en ook verbazend dat dit in een lerarenkamer hangt. Het zou niet misstaan in een Belgisch model!






Onder mijn hoede zijn de leerlingen gedisciplineerd, braaf, stil, ...







Maar even de boel op stelten zetten kan natuurlijk nooit kwaad!

Vrijdag ontdek ik het zwembad in mijn disctrict. Wat doet het deugd om te zwemmen, zeker als je weet dat het mijn eerste sportprestatie is van mijn huidig verblijf. Dit ga ik minstens 20x per maand doen!

In het weekend wordt niets speciaals gepland, en volgende week wordt er gewerkt aan schooltaken zoals mijn eindwerk, AGV, didactiek, aardrijkskunde... Tijdens de vakantie (die hier iets vroeger begint door het nieuwjaarsfeest van de Hindoes) zal ik zeker niet stilzitten!

3, 4 en 5-3: Stage

Maandag trek ik met een blij gevoel (aja, mijn maag prutteldeniet meer tegen na mijn avontuur met de vervallen bitterballen) naar de school. De directeur ontvangt me hartelijk en praat met me over de geschiedenis van Suriname. Hij weet echt onvoorstelbaar veel en is ook kritisch voor zijn eigen land. Ik ben echt onder de indruk van zoveel kennis!

De dagen die volgen zijn een beetje normaal, maar 1 les die ik heb gegeven springt wel in het oog: een poezieles. "Wat?", zie je die Surinaamse leerlingen al denken :). Ik maak een les rond gevoelens en emoties rond muziek en poezie. De kinderen van het eerste jaar kennen het woord 'poezie' zelfs niet! Ze spreken het zonder trema uit (net zoals ik het hier typ omdat trema's nog moeten uitgevonden worden in Suriname).

De les gebruik ik in het eerste en het vierde jaar. Het is zo interessant om de persoonlijke evolutie en groei van de leerlingen te zien. En het is ook duidelijk merkbaar: de gedichten die ik gebruik rijmen niet, bevatten beeldspraak en Nederlandse (lees: Vlaamse) (werk)woorden die ze hier niet begrijpen. Maar dit gebeurt ook in Belgie.

In mijn les lees ik eerst een gedicht van Hans Andreus voor, waarna ik met de leerlingen spreek rond het thema van het gedicht. Ik stel (natuurlijk) de juiste vragen om zo hun beginsituatie te kunnen inschatten (lezen ze zelf poezie, hebben ze er al mee gewerkt, ...).

Daarna laat ik ze naar 4 verschillende muziekfragmenten luisteren. Ze moeten opschrijven waaraan ze denken als ze de muziek horen. Boudewijn de Groot, Dr. Dre, Dire Straits en zelfs Milk Inc (voor de 50+'ers die dit lezen: Milk Inc is een relatief schrale Belgische dancegroep met als frontman een johnny met een gebit als een flessenopener) doen hun intrede in Suriname!

Daarna laat ik ze werken rond poezie: ze lezen het gedicht en benaderen het gedicht dan vanuit hun eigen emoties: waarover gaat het gedicht volgens jou, verzin zelf een titel voor het gedicht, welke woorden vond je mooi, ...

De les is zeer geslaagd, maar ik merk dat de leerlingen hier weinig hun gevoelens kunnen/mogen uiten. Het is dan ook fantastisch dat ik op het einde van mijn les een leerling hoor zeggen dat hij een gedicht "egoistisch" vindt. Mission impossible accomplished! (voor de 50+'ers die dit lezen: hoera!)

25-29 februari: mijn eerste stageweek

Deze week ging ik voor het eerste echt les geven! Hieronder vind je de uiteenzetting van de belangrijkste gebeurtenissen op mijn stageschool.

MAANDAG:
Ik geef les aan 3 klassen, waarvan 2 vervanguren (het valt op hoeveel leerkrachten "afwezig" zijn of plots wegmoeten, nu er een Europese stagiair is). In die 2 lessen geef ik een utieenzettig over Belgie (op vlak van politiek, geografie, klimaat, bevolking, onderwijs en ook ... het homohuwelijk). Het is namelijk een opdracht om inzicht te krijgen in de verschillende culturen in Suriname, en het homohuwelijk (of gewoon de kijk op homo's in het algemeen) geeft daar een goed beeld van.
De leerlingen luisteren geboeid naar mijn uitleg, en ik laat ze ook zelf aan het woord en geef ze de kans om zelf vragen te verzinnen over Belgie.

DINSDAG:
Terug hetzelfde liedje: weer mag ik invallen voor een aantal leerkrachten, weer aik lesgeven over Belgie. Maar vandaag moet ik even slikken: na mijn uiteenzetting over het homohuwelijk vraag ik aan de leerlingen wat zij van homo's vinden. Een leerling zegt hierop luid door de klas: DAT ZIJN GEEN MENSEN!!! Ik moet wel even slikken... Gelukkig geef ik daarna les aan een 3e jaar, en zij accepteerden bijna allemaal homoseksuelen.

(voor diegenen die mij niet zo goed kennen: ik ben hetero :D).

WOENSDAG en DONDERDAG verlopen bijna identiek, enkel geef ik nu even wat lessen Nederlands (en voor 1x niet over Belgie).

VRIJDAG is een aangename afsluiter van de lesweek: een verfrissende les over de Reformatie, een les over Belgie voor 4e jaars en een les Nederlands over het woordenboek. De kinderen werken goed mee, maar ze zijn vooral blij dat het weekend gaat worden.

Tijdens de week word ik spontaan begroet door leerlingen, en ze vragen hoe het met mij gaat. Dit geeft een goed gevoel, een gevoel van appreciatie. Want als 'bakhra' (blanke) is het niet zo vanzelfsprekend om snel te integreren in deze maatschappij.

Dit weekend trek ik met de lokale lerarenopleiding naar een aantal plantages en vertrek ik zondag naar de Colakreek, een meer dat door de vallende bladeren in het water pikzwart ziet. Het zou een helende functie hebben. BOEIEND en SPANNEND!!!

20-2: Stage en eten

Woensdag was mijn echte eerste stagedag op mijn school. Ik observeerde een paar lesuren, maar het laatste lesuur moest de leerkracht plots weg om een nog onbekende reden. Ze vroeg of ik wou overnemen. En of ik dat wou! De les ging over het gebruik van het woordenboek, maar ik leidde de les in met 20 minuutjes "Belgie". Ik vertelde over het klimaat, onderwijs, sport, ... Blijkt dat voor deze klas Belgie een onbekend vlekje op de wereldkaart is. Justine Henin is geen bekende, Brussel kende ze al helemaal niet en ik besloot dan ook maar niet te spreken over de huidige crisis in ons land. De les verliep sneller dan normaal (ik had krak dezelfde les daarvoor geobserveerd, en ik deed meer oefeningen met meer diepgang op 20 minuutjes dan de vorige leerkracht op 40 minuten. Als de leerkrachten iets meer moeite doen, dan kunnen deze leerlingen echt wel dubbel zo hard werken).

's Middags (hey, ik heb de afkappingstekens gevonden!) gingen we winkelen in Paramaribo centrum om nog eens lekker te koken, want 's avonds gingen Stephane en ik eten bij Anke. Er kwam ook een Hollandse eten, maar die kon enkel bleiten over haar stage en haar belevenissen. Triestig mens.

's Avonds waagden Stephane en ik ons aan The Simpsons Movie, maar we waren net iets te moe om hem helemaal uit te zien.

Ik voel dat ik een beetje grieperig word: hoofdpijn, krampen, keelpijn en verstopte neus. Geen grote problemen, maar ze verzwakken me wel.

19-2: Shri Vishnuschool, Paramaribo city (2) en verwesterd Paramaribo

Toen ik maandag aan de directeur van mijn stageschool vroeg wanneer ik moest langskomen om de verschillende leerkrachten te ontmoeten, vertelde hij me dat ik tussen 8u en 10u moest komen. TUSSEN 8U EN 10U? In Belgie spreken we bijna altijd af met een marge van een kwartier tot een half uur. Mijn eerste confrontatie met de maak-je-niet-drukcultuur in Suriname is een feit. Zoals Mika het zo mooi zingt: Relax, take it eaaaaaaaaaaaaaaaaaasy...

Ik ontmoet mijn leerkrachten, en ze zijn allemaal vriendelijk, open minded en hebben een recente opleiding achter de rug. Ik moet hen maar in de loop van de week vragen wanneer ik les zou willen geven, en dan ging het in orde zijn.

(info over mijn stage: ik moet een minimum van 30 lesuren geven op 9 weken tijd, wat echt wel weinig is. Daar komt dan nog eens bij dat 2 observaties tellen als 1 lesuur. Ik probeer een tiental lessen te observeren, waardoor ik in theorie nog slechts 25 lesuren moet lesgeven. Ik probeer een gemiddelde van 6-8 lesuren per week te nemen, want we hebben met Anke en Stephane afgesproken om eind april-begin mei onze stage af te ronden, zodat we nog veel van het Surinaamse land kunnen ontdekken. Daardoor heb ik geen 9, maar 7 weken om lessen ge geven. Indien ik aan een gemiddelde van 7 lesuren per week kom, dan heb ik 49u lesgegeven en 10 observaties gehad. Maar alle extraatjes zijn positief.
Ook moet ik melden dat we hier vanaf het eerste tot het laatste lesuur verwacht worden (van 7.15u tot 12.30u), en ik verzeker je, zo vroeg kan echt wel pijn doen :)

Daarna trek ik met Anke terug de stad in om nog wat kruiden te gaan kopen op de pittoreske marktjes in Paramaribo stad. Ook kopen we een systeem voor de labtop om draadloos te kunnen surfen op het internet. Het spullement daarvoor kost 25 euro, terwijl het in Belgie misschien wel dubbel zo duur zou kunnen zijn.

In de late avond hebben we afgesproken met een aantal andere KdG-ers om een lekker terrasje en restaurantje te doen in het toeristische gedeelte van Paramaribo. Jammer dat het zo verwesterd is (zelfs de drank- en maaltijdkaarten staan enkel in het Engels), want het neemt een groot deel van de charme weg. Vuile toeristen!

Over vuil gesproken: op de terugweg van het verwesterse gedeelte komen we in visueel contact met het lugubere nachtleven van Paramaribo. Onze taxichauffeur toont ons de meest vieze plaatjes en vertelt ook een aantal vadsige verhalen (kijk kijk, daar heb je een travestiet!).

Morgen vindt mijn eerste echte stagedag plaats, voor de rest hebben we niet veel gepland. Het wordt echt voelbaar warmer en droger...

16-2: Aankomst en trouwfeest

Na een comfortabele vlucht van 9u15min (met een half uurtje vertraging) landen we veilig op luchthaven Pengel, ten zuiden van Paramaribo. Door de hoge vochtigheidsgraad gecombineerd met de tropische temperaturen (we landden om 18u plaatselijke tijd en het is 20 graden Celsius) word ik spontaan zeiknat. Dampend sta ik aan te schuiven voor de visumcontrole, waarna we door mevrouw Rozenblad naar ons huisje worden gebracht.

Na een helse rit (men rijdt hier links en redelijk roekeloos) komen we aan in de Hortensiastraat 8 te Paramaribo, waar onze huisbazin, Patricia Tjeeuw-A-Jin, ons staat op te wachten. Zij is een ontzettend lieve vrouw die weet wat er in de wereld rondgaat (meer nieuws hierover morgen).
Ons huisje is echt af! Een kleine opsomming: gasoven- en vuur, potten/pannen/bekers/glazen/bestek/..., tafel/stoelen, 2 zitbanken, toilet, douche met lavabo en een semi-automatische wasmachine. En dan heb ik de kamer nog niet omschreven: 2 meter op 3, ruime kast, ventilatorm openklapbaar raam en een bureau met lamp. Lang leve Tseeuw-A-Jin, hoezee!

Meteen nadat we een korte rondleiding hebben gehad, worden we meegenomen naar een trouwfeest van 2 studenten van onze huisbazin. Daar zijn we getuige van een cultureel spektakel: prachtige gewaden, mooie tradities en symboliek en een priester in een onderlijveke. Tijdens de ceremonie (die ongeveer 2u duurt vooraleer ze officieel getrouwd zijn), worden we aan tafel uitgenodigd om te proeven van de typische Hindoekeuken. Wat we kregen kan ik niet goed omschrijven, maar het was typisch hindostaans: lekker, pikant en met de rechterhand (de linker dient om je gat af te kuisen, nvdr). Ook dronken we gulzig van het water dat we aangeboden kregen, al bleek later dat het water diende om je handen mee af te wassen. Even had ik een post-touristagevoel, maar de volgende dag bleek het reeds loos alarm te zijn. Wel heb ik de kamer kunnen vullen met persoonlijke lichaamsgassen (om het met een eufemisme te zeggen).

Om 1.30u lokale tijd (we waren toen ongeveer 24u nonstop wakker), werden we teruggebracht naar ons huisje. Ik nam nog even een sigaret, keek rond en zag dat het goed was. De eerste dag was er al een om nooit te vergeten, maar mijn hoofd zit al zo vol! Misschien moet ik wat plaats maken in mijn hoofd en een paar lessen van De Roeck in mijn hoofd wissen. Wel heb je ooit, ZE WAREN AL GEWIST!

Ik sleepte me naar mijn bed, pakte nog vlug mijn valies uit, gaf een kusje op de foto van mijn vriendin en kroop onder het dun laken.