4 tot 6 april: rustig, rustig...

4 april slapen we goed uit van onze late uitstap naar de Havana Lounge (wat wil je ook, als ze pas rock beginnen draaien rond half 4 en dan nog slechts 2 nummertjes), waardoor we in de voormiddag niet veel waard zijn. In de namiddag ben ik al terug goed wakker en stort me op de afwas. Als een echte kuisvrouw (of zoals hedendaagse jobstudenten deze naam van vakantiewerk op hun CV'tje graag invullen als "cleaning manager") begin ik als een bezetene af te wassen en te wassen. Helaas was ik vergeten dat Stephane nog in zijn bed lag en zijn REM-slaap hard verd verstoord door de wasmachine-, afwas- en muziekgeluiden.

's Avonds gingen we naar Broki voor onze 2e les salsa. Vandaag begonnen we met een partner te dansen. Om de koppeltjes te vormen, moesten de mannen aan de ene kant van de zaal staan en de vrouwen aan de andere kant. Niets speciaal, zou je zeggen. Wel speciaal als je zeet dat er maar 5 mannen waren en 30 vrouwen. Ik voelde me heel even een stukje biefstuk in de slagerij dat oogluikend werd gekeurd door 30 vrouwen. Arm biefstukje.


Zaterdag 5 april had ik een slechte nacht achter de rug en bleef ik tot 12u in mijn bed liggen. Ik pakte de draad weer op en maakte mijn eerste deeltje van mijn eindwerk af. Ik was best fier op mijn voorlopig deeltje van het schriftelijk verslag van mijn eindwerk, dat we besloten te gaan eten bij Sarinah's (10 euro voor lekker eten: voor die prijs kan je zelf niet koken (cfr. Colmar)).
Tenslotte gingen we 's avonds op pad in Paramaribo en bleven we hangen bij en cafe waar een party aan de gang was. Ik amuseerde me op plat water en Sprite, want het eten van vanmiddag was me niet goed bevallen.

Zondag was ik niet veel waard door die maagkrampen en begon ik rustig aan mijn tweede deel van mijn eindwerk. Ik ging in de middag naar het zwembad, waar ik me als Fred Deburghgraeve voelde en wel 32 baantjes trok. Mijn crawl is geevolueerd tot een goede baksteenslag ;).

Volgende week begint de stage terug, ik sta al te popelen!!!

2 en 3 april: een beetje officieel wezen

Wat een luxe! Slapen in een groot bed en zalig slapen, kan het nog beter? Ik sta fris en actief op, want er staan vandaag een aantal officiele zaken op het menu.

2 april vertrekken Stephane, Ben en ik naar Paramaribo city om naar het districtcommmisariaat en en Belgisch consulaat te gaan. Met Stephane achterop mijn fiets (zijn ketting was gesprongen) pomp en puf ik me naar de stad. Maar na een kort gesprek met het secretariaat (3 vrouwen in een kot van 1m op 2, lekker gezellig) van het districtcommisariaat wordt duidelijk dat de districtcommisaris afwezig was. Niemand wist waar hij was...
We trokken (in mijn geval met Stephane achterop: sleepten) verder naar het Belgisch consulaat, waar we vriendelijk werden onthaald en onze gegevens van ons verblijf moesten geven.

In de namiddag werkte ik voor mijn eindwerk (Nacht van de Muze) en gingen we even sportief wezen; ZWEMMEN!!! Ik trek een 15-tal baantjes en merk op dat mijn crawl eigelijk een halve baksteenslag is.


3 april trokken we met goede moed terug naar de districtcommisaris, en we hadden geluk: hij was terug (de verloren zoon). Hij sprak met ons zoals de gemiddelde Surinamer dat doet: over koetjes en kalfjes, stage, indrukken, ... Hij gaf ons ook nog een verhalenbundel en wenste ons nog veel succes op de stage. Vriendelijke man!
In de namiddag werk ik verder aan mijn eindwerk en gaan we 's avonds uit naar de Havana Lounge. Rustig, rustig, zouden de Surinamers zeggen.