2 en 3 april: een beetje officieel wezen

Wat een luxe! Slapen in een groot bed en zalig slapen, kan het nog beter? Ik sta fris en actief op, want er staan vandaag een aantal officiele zaken op het menu.

2 april vertrekken Stephane, Ben en ik naar Paramaribo city om naar het districtcommmisariaat en en Belgisch consulaat te gaan. Met Stephane achterop mijn fiets (zijn ketting was gesprongen) pomp en puf ik me naar de stad. Maar na een kort gesprek met het secretariaat (3 vrouwen in een kot van 1m op 2, lekker gezellig) van het districtcommisariaat wordt duidelijk dat de districtcommisaris afwezig was. Niemand wist waar hij was...
We trokken (in mijn geval met Stephane achterop: sleepten) verder naar het Belgisch consulaat, waar we vriendelijk werden onthaald en onze gegevens van ons verblijf moesten geven.

In de namiddag werkte ik voor mijn eindwerk (Nacht van de Muze) en gingen we even sportief wezen; ZWEMMEN!!! Ik trek een 15-tal baantjes en merk op dat mijn crawl eigelijk een halve baksteenslag is.


3 april trokken we met goede moed terug naar de districtcommisaris, en we hadden geluk: hij was terug (de verloren zoon). Hij sprak met ons zoals de gemiddelde Surinamer dat doet: over koetjes en kalfjes, stage, indrukken, ... Hij gaf ons ook nog een verhalenbundel en wenste ons nog veel succes op de stage. Vriendelijke man!
In de namiddag werk ik verder aan mijn eindwerk en gaan we 's avonds uit naar de Havana Lounge. Rustig, rustig, zouden de Surinamers zeggen.

20 tot 21 maart: be prepared: mama komt eraan

Mama komt, nog een paar dagen afwachten... en dan kan ik eindelijk gids spelen, terwijl mijn moeder normaal deze rol op zich neemt. Maar om de 10 dagen mamatijd voor te bereiden, moet ik nog eerst een beetje genieten van een mamaloze maart(en)week.

Donderdag houden we een rustdag, het is echt veel te warm (35°), en we gaan naar het zwembad. Door mijn capriolen op de zwemplank breek ik bijna mijn been, maar wie maalt erom? Ik ben een spring-in't-veld, oftwel een sprinkplank-in't-water.

's Avonds gaan we voor het eerst echt uit. Stephane, Ben en ik trekken naar een rustige club, de Havana Lounge. Als echte Belgen vermijden we de drukte en arriveren we om 12 uur in de club. We hebben geluk: de club wordt rond 1.30u afgesloten voor nieuwe feestgangers. We genieten van vooral reggae en hiphop, maar ook van een streepje rock en zelfs van The Prodigy. ADHD-muziek in Paramaribo, HOERA!

21 maart slapen we een beetje uit (tot 10u), om onze kleine kater weg te plonsen in het zwembad. Daar blijven we de hele dag liggen en praten, maar vooral rutig in zwijm vallen.

Stephane en Ben leggen het voorstel op tafel om op restaurant te gaan eten, maar ik ontdek dat ik te weinig geld heb. Ik besluit dus naar huis te gaan en voor mezelf te koken. Inventief als ik ben doorzoek ik alle mogelijke kasten naar potentieel eten. Ik maak het volgende gerecht klaar:

WAARSCHUWING!! DE VOLGENDE ZINNEN KUNNEN NEGATIEVE GEVOLGEN HEBBEN VOOR UW GEZONDHEID!! GELIEVE BIJ BLIJVENDE LETSELS NAAR EEN SPECIALIST IN UW BUURT TE GAAN, MAAR GELIEVE MIJ VOORAL NIET AAN TE KLAGEN!!!

Mijn eten voor die avond: klaargemaakte bami overgoten met pikante saus, vereenigd met twee worsten, bijgestaan met een hoopje mayonaise en tenslotte vervolledigd met een broodje. Ik zweer u: Het ziet er smerig uit, maar het is echt lekker! Probeer het wel enkel klaar te maken als je niet anders kan :).

Morgen komt mijn moeder langs. Ze blijft tot 1 april, maar ik zal haar persoonlijke gids zijn doorheen haar reis in Zuid-Amerika.