25 april: jarig en 6000 km van huis...

21 jaar... het jaar waarop je overal te wereld meerderjarig bent, je in Amerika eindelijk alcohol kan kopen en je nu echt meetelt in de volwassenwereld. Voel ik me er wel klaar voor, om als volwassene de stap te wagen en de grens van losbandigheid voorgoed de rug toe te keren? Kan ik mijn losse speelsheid combineren met zware verantwoordelijkheid? Kan ik mijn onbezorgdheid vergooien en overstappen op de metro met eindhalte "structuur"? Of kan ik het perfect combineren?

Vrijdag 25 april sta ik op in Suriname, 6000 km weg van huis, van alle vrienden die me dierbaar zijn, van de vriendin die me 's ochtends zachtjes wakker knuffelt... hoe ik me voel? Ik weet het niet, ik kan het niet plaatsen. Carpe diem zou ik dan zeggen.

Ik ga 's ochtends vroeg naar mijn stageschool om de leerkrachten te verrassen met gebakjes. Voor de directeur had ik een speciaal kado: een Duvel! Deze geef ik hem na de volgende korte, maar hilarische conversatie:

-M: "Meneer, drinkt u soms eens bier?"
-D: "Normaal niet, ik mag het niet drinken."
-M: "Maar ik zou u voor mijn verjaardag het beste Belgische bier dat wordt gebrouwen als kado schenken."
-D: "Hmmm, in dat geval ... ja, dan drink ik bier." (met een smile tot achter zijn oren)

Daarna trek ik naar huis om even te rusten. Het is verdorie warm op mijn verjaardag! Ik heb die siësta wel even dik verdiend :).

In de namiddag gaan we de salsatest afleggen. We worden getest of de dansjes goed aangeleerd zijn en of we overmogen naar de volgende groep. Ik ben van nature geen danser (mijn heupen zijn als beton en shaken niet zoals een Zuiders type), maar het ritme en de pasjes lukken aardig. Ik slaag voor de proef, maar hou het daar dan ook voor bekeken. Ik ben nu toch een beetje "Maarten de salsaman" :).

Daarna gaan we naar café Broki voor een karaoke. Ik als rockzanger moet al 2 maanden mijn mond dichthouden en hoop op deze wijze ze te kunnen openen. Jammer genoeg zijn er een aantal Hollandse vrouwen die denken te kunnen zingen. Ze krijsen door de microfoons heen met alle liedjes die de revue passeren, waardoor ik de kans niet krijg om te zingen. Daarom vraag ik zelf een nummer aan. Het wordt 'Behind Blue Eyes' van The Who. Voor 50 man trotseer ik de gevaren van de Hollandse kordaatheid en geef het beste van mezelf. Het wordt me gelukkig in dank afgenomen :). Kort daarna vluchten we als joden in de wereldoorlog uit het café als blijkt dat vlak achter elkaar André Hazes, Guus Meeuwis, Marco Borsato EN Franz Bauer aan bod komen.

We sluiten de avond af in het casino, waar ik dan voor de eerste keer binnenmag. Maar na een klein uurtje zijn we het uitgekeken en keren we terug naar huis. Een leuke verjaardag, maar ik mis toch de sfeer van de voorgaande 20.

PS: foto's (en filmpje) komen snel online!

4 tot 6 april: rustig, rustig...

4 april slapen we goed uit van onze late uitstap naar de Havana Lounge (wat wil je ook, als ze pas rock beginnen draaien rond half 4 en dan nog slechts 2 nummertjes), waardoor we in de voormiddag niet veel waard zijn. In de namiddag ben ik al terug goed wakker en stort me op de afwas. Als een echte kuisvrouw (of zoals hedendaagse jobstudenten deze naam van vakantiewerk op hun CV'tje graag invullen als "cleaning manager") begin ik als een bezetene af te wassen en te wassen. Helaas was ik vergeten dat Stephane nog in zijn bed lag en zijn REM-slaap hard verd verstoord door de wasmachine-, afwas- en muziekgeluiden.

's Avonds gingen we naar Broki voor onze 2e les salsa. Vandaag begonnen we met een partner te dansen. Om de koppeltjes te vormen, moesten de mannen aan de ene kant van de zaal staan en de vrouwen aan de andere kant. Niets speciaal, zou je zeggen. Wel speciaal als je zeet dat er maar 5 mannen waren en 30 vrouwen. Ik voelde me heel even een stukje biefstuk in de slagerij dat oogluikend werd gekeurd door 30 vrouwen. Arm biefstukje.


Zaterdag 5 april had ik een slechte nacht achter de rug en bleef ik tot 12u in mijn bed liggen. Ik pakte de draad weer op en maakte mijn eerste deeltje van mijn eindwerk af. Ik was best fier op mijn voorlopig deeltje van het schriftelijk verslag van mijn eindwerk, dat we besloten te gaan eten bij Sarinah's (10 euro voor lekker eten: voor die prijs kan je zelf niet koken (cfr. Colmar)).
Tenslotte gingen we 's avonds op pad in Paramaribo en bleven we hangen bij en cafe waar een party aan de gang was. Ik amuseerde me op plat water en Sprite, want het eten van vanmiddag was me niet goed bevallen.

Zondag was ik niet veel waard door die maagkrampen en begon ik rustig aan mijn tweede deel van mijn eindwerk. Ik ging in de middag naar het zwembad, waar ik me als Fred Deburghgraeve voelde en wel 32 baantjes trok. Mijn crawl is geevolueerd tot een goede baksteenslag ;).

Volgende week begint de stage terug, ik sta al te popelen!!!