24 maart: Personal guide part II

Maandag 24 maart vertrek ik met mijn moeder op de Breakfast-cruise van een lokale tourgids. Ik had deze al eens meegemaakt, maar ik vraag aan de kapitein (als je de bestuurder van een bootje van 3 meter op 10 al 'kapitein' moet noemen) om wat dichter bij de industrie te varen. Gelukkig komt er net een containerschip langs en trekken we "iel schoewn fottoos" :).



In de namiddag gids ik mijn moeder rond in Paramaribo "tourista" (langs de Palmentuin, Fort Zeelandia, Waterkant, ...). We komen een aantal Hollanders tegen in typisch beige short, stapschoenen, Kodak rond de nek, een mottige klak op de kop, een poepzakje (waarom noemen ze het poepzakje als je het op je buik draagt?) en een rugzak (waarschijnlijk volgesjouwd met eigen boterhammen met pindakaas). Belachelijk en idioot trekken ze door de stad die hun voorouders hebben uitgebuit. Wij Belgen (ik en mijn moeder) genieten in stilte bij een markoesasap.

's Avonds kookt mijn moeder echt Vlaamse kost (peekes en erwtjes, vereenigd met een biefstuk of een kotelet, afgerond met een pannenkoek met crème glaçe. Wat is het fijn om met je moeder in Paramaribo te zijn!

22 tot 23 maart: Persoonlijke gids van Zij die mij op deze wereld heeft gezet

22 maart is het Holi Phagwa, nieuwjaarsfeest van de Hindostane bevolking. Ze vinden het plezant om kwade geesten te verjagen met poeder en met water aangelengde verf. Ik wil natuurlijk gretig meedoen en koop mij een flesje van het befaamde "Phagwa Powder".
We gaan met een hoop Belgen naar de Palmentuin, waar we andere stagiaires en een extreme minderheid van Hindoes volkladden met gekleurd poeder. Waar waren de Hindostanen? Die waren zo slim om op het warmste van de dag binnen te blijven, want het poeder brandt op je lijf door de zon. Slimme Hindoes, domme Belgen (hebben de Nederlanders dan toch gelijk?).
Ik ga naar de luchthaven en haal mijn moeder op. In de taxi naar huis klampt mijn moeder zich stevig vast aan de zetel omdat men hier links en redelijk roekeloos rijdt (zie dag 1). Haar houding en gezichtuitdrukking doet me denken aan mijn eerste rijlessen met mijn moeder naast me.
We gaan nog even vlug eten bij een paar Belgen om dan snel onder de lakens te kruipen. Ik slaap met mijn moeder in een twijfelaar. Lekker gezellig met de vriendin, maar met de moeder is het andere koek.

23 maart worden we uitgenodigd door de secretaris van mijn stageschool om bij hem te komen eten. Na een moeilijke rit (de chauffeur wist langs geen kloten waar we moesten zijn) komen we toch heelhuids aan. Daar genieten we van een zeer uitgebreid voorgerecht (ik had het voorgerecht aanzien als het eten en zal propperstevol) en dan nog van een groot hoofdgerecht. Voldaan nemen we afscheid van de toffe voormiddag en gaan we even slapen. om bij hem te komen eten. Na een moeilijke rit (de chauffeur wist langs geen kloten waar we moesten zijn) komen we toch heelhuids aan. Daar genieten we van een zeer uitgebreid voorgerecht (ik had het voorgerecht aanzien als het eten en zal propperstevol) en dan nog van een groot hoofdgerecht. Voldaan nemen we afscheid van de toffe voormiddag en gaan we even slapen.

's Middags neem ik mijn moeder mee op fietstocht door mijn wijk, maar door Pasen is alles gesloten. Ik laat haar o.a. mijn stageschool zien.
De dag wordt afgesloten met een Sunsetcruise op de Surinamerivier. De zon zien verdwijnen achter het regenwoud heeft wel iets pittoresk, maar ik geniet evenveel van de kroketten die werden geserveerd aan boord.

20 tot 21 maart: be prepared: mama komt eraan

Mama komt, nog een paar dagen afwachten... en dan kan ik eindelijk gids spelen, terwijl mijn moeder normaal deze rol op zich neemt. Maar om de 10 dagen mamatijd voor te bereiden, moet ik nog eerst een beetje genieten van een mamaloze maart(en)week.

Donderdag houden we een rustdag, het is echt veel te warm (35°), en we gaan naar het zwembad. Door mijn capriolen op de zwemplank breek ik bijna mijn been, maar wie maalt erom? Ik ben een spring-in't-veld, oftwel een sprinkplank-in't-water.

's Avonds gaan we voor het eerst echt uit. Stephane, Ben en ik trekken naar een rustige club, de Havana Lounge. Als echte Belgen vermijden we de drukte en arriveren we om 12 uur in de club. We hebben geluk: de club wordt rond 1.30u afgesloten voor nieuwe feestgangers. We genieten van vooral reggae en hiphop, maar ook van een streepje rock en zelfs van The Prodigy. ADHD-muziek in Paramaribo, HOERA!

21 maart slapen we een beetje uit (tot 10u), om onze kleine kater weg te plonsen in het zwembad. Daar blijven we de hele dag liggen en praten, maar vooral rutig in zwijm vallen.

Stephane en Ben leggen het voorstel op tafel om op restaurant te gaan eten, maar ik ontdek dat ik te weinig geld heb. Ik besluit dus naar huis te gaan en voor mezelf te koken. Inventief als ik ben doorzoek ik alle mogelijke kasten naar potentieel eten. Ik maak het volgende gerecht klaar:

WAARSCHUWING!! DE VOLGENDE ZINNEN KUNNEN NEGATIEVE GEVOLGEN HEBBEN VOOR UW GEZONDHEID!! GELIEVE BIJ BLIJVENDE LETSELS NAAR EEN SPECIALIST IN UW BUURT TE GAAN, MAAR GELIEVE MIJ VOORAL NIET AAN TE KLAGEN!!!

Mijn eten voor die avond: klaargemaakte bami overgoten met pikante saus, vereenigd met twee worsten, bijgestaan met een hoopje mayonaise en tenslotte vervolledigd met een broodje. Ik zweer u: Het ziet er smerig uit, maar het is echt lekker! Probeer het wel enkel klaar te maken als je niet anders kan :).

Morgen komt mijn moeder langs. Ze blijft tot 1 april, maar ik zal haar persoonlijke gids zijn doorheen haar reis in Zuid-Amerika.

17 tot 19-3: Geschiedenis en mamsie

Mijn moeder komt deze week! Voorbereidingen, afspraken, kuisen, wassen, afwassen, ... Het huis moet piekfijn in orde zijn, want ook al ben je 6000 km weg van huis, toch willen ze zich nog bemoeien met je leven (smeer je goed in, zet een pet op, blablabla...). Goed bedoeld, en daar ben ik haar ook dankbaar voor.

Ook heb ik voor het eerste met mijn voet uit het bed (en dus zonder muggennetbescherming) geslapen. De gevolgen ziet u hier:

17 maart ga ik naar mijn stageschool om het einde van het tweede kwartaal te vieren. Rond 10u kondigt de leerkracht van 1.D aan dat er hapjes voorzien zijn. Ik had iets in gedachten als toastjes met preparé en/of kip curry (mijn god wat mis ik mijn geliefde toespijs), maar wat krijgen ze voorgeschoteld: 3 (!) gefrituurde kippenbouten van de Kentucky Fried Chicken met een berg frieten. OM 10u 'S OCHTENDS!!! Ik krijg een halve kip en 3 wakke frieten binnen, terwijl alle kinderen hartig smullen van het gefrituurde kieken met frieten zo slap als een cuuryworst.
Tegen de middag bel ik naar mijn touroperator om een trip voor mijn moeder te regelen. Ik vertel hen dat mijn moeder dus zot is van alles wat met aardrijkskunde te maken heeft en ze dus daarrond een trip moeten voorzien. Ze doen hun best, en ik ben er ook van overtuigd dat het een fantastische trip zal worden.
Ook regel ik een aantal kleine tripjes, zoals een bootvaart op de Surinamerivier bij zonsop- en ondergang. Wat ben ik toch een lieve zoon, niet?

18 maart woon ik samen met Stephane een oudercontact bij. Geen regeling per uur zoals in België, maar gewoon naar de klas komen en hopen dat je eerst bent. Vergelijk het met een beenhouwer: ticketje trekken en wachten op je beurt.
De gesprekken duren gemiddeld 5 minuten. De meeste leerlingen presteren goed, maar 1 ouder vindt het raar dat haar kind lage cijfers haalt. Ze beschuldigt op een onrechtstreekse en eufemistische manier de leerkrachten van de desbetreffende vakken. De leerkracht blijft zeer beleefd en verwijst haar door naar de vakleerkrachten waar het kind lage punten bij heeft. Zal ik dit ook ooit meemaken in mijn carrière? Beleef het mee in een volgend avontuur van Maarten!!

19 maart begint het echt werk: geschiedenis. We moeten een examen opstellen voor een jaar naar keuze. Stephane en ik besluiten voor het 3e jaar te gaan en storten ons op de standenmaatschappij, Karel de Grote en de landbouwsamenleving. Tijdens het werken begint onze kleinste hond onophoudelijk te blaffen. We maken hem een beetje nat en hij houdt voor de rest van de avond zijn bakkes.

Het resultaat mag er zeker zijn, maar het kost bloed, zweet en tranen om alles mooi te schematiseren. Ik ben namelijk een nul in het werken met tabs en dergelijke, en behelp me met lettertype 1 om alles netjes onder elkaar te krijgen. Het resultaat telt, niet het proces :). Ik werk door tot half 2 's nachts (lang leve ADHD!!!) en ga met een bevredigend gevoel slapen. Slaapwel!

15 en 16-3: zwemmen en internet

15 en 16 maart was even rustig voor Stephane en ik. Het droogseizoen is aangebroken en weegt zwaar op onze schouders. Voor de Surinamers kan dit misschien de hemel zijn, voor blanke Belgen is dit echt wel een dorp net voor de hel (ooit al een zon loodrecht op je kop gehad? Dan weet je waarover ik het heb...)

De 15e gaan we zwemmen en maken we rustig onze planning voor de paasvakantie. Er moet inderdaad hard gewerkt worden hoor! Geschiedenis, aardrijkskunde, AGV, ... zoveel dat je echt niet mag laten slabakken.

We genieten van een Parbo Chiller voor €1,25 en beseffen dat onze conditie echt niet in orde is (na 50m zwemmen was ik al kapot. Ik ga meer zwemmen!!!)

16 maart voel ik me niet super en geef Stephane en co. de toestemming om zonder mij weg te gaan naar Braamspunt :). Ik wacht dapper alleen in huis op de internetman, want na 3 weken zou hij eindelijk komen. En hij kwam nog ook! Eindelijk kan ik bevredigend de actualiteit volgen op VRTNieuws en destandaard.be.

's Avonds genieten we van frieten met gebakken kip. Jammie!

10 tot 14-3: Stage en (EINDELIJK!) zwemmen

Na de vermoeiende trip naar het tropische regenwoud begint het echte werk opnieuw: stage. Ik geef 5 lessen Nederlands en een zestal vervanglessen. De leerlingen beginnen me gewend te geraken (dag meneer Maarten!!!) en ik vind mijn stage met de dag plezanter worden. De leerlingen apprecieren mijn didactische en pedagogische aanpak, en ze werpt vruchten af: de klassen die ik onder mijn hoede heb, werken al sneller dan in het begin.

Ik had van deze week ook gebruik gemaakt om wat foto's te nemen van mijn school. Meer volgen er volgende week:





Een gemiddeld klaslokaal in mijn school: veel zonlicht, geen ramen, normale banken, een bord, een lerarenlessenaar en een vuilbak. Sober maar voldoende.



De leraarskamer: mooier dan de gemiddelde leraarskamer in Belgie: veel kleur, banken in U-vorm gezet, kasten, een koelkast, lavabo, prikbord, krijt, papier, en het mooiste heb ik nog niet vernoemd:
op het prikbord hangen 2 opmerkelijke affiches: hoe je je als vrouw kan controleren op borstkanker (met foto's) en een blad met hoe je een gezonde geest in een gezond lichaam creeert (met invloeden van de hindostane godsdienst). Ik vind het prachtig en ook verbazend dat dit in een lerarenkamer hangt. Het zou niet misstaan in een Belgisch model!






Onder mijn hoede zijn de leerlingen gedisciplineerd, braaf, stil, ...







Maar even de boel op stelten zetten kan natuurlijk nooit kwaad!

Vrijdag ontdek ik het zwembad in mijn disctrict. Wat doet het deugd om te zwemmen, zeker als je weet dat het mijn eerste sportprestatie is van mijn huidig verblijf. Dit ga ik minstens 20x per maand doen!

In het weekend wordt niets speciaals gepland, en volgende week wordt er gewerkt aan schooltaken zoals mijn eindwerk, AGV, didactiek, aardrijkskunde... Tijdens de vakantie (die hier iets vroeger begint door het nieuwjaarsfeest van de Hindoes) zal ik zeker niet stilzitten!

8 en 9-3: Uitstap (DEEL 3): een schattige schande

Na mijn trip van gisteren ben ik hard verbrand. Ik had vannacht een Dafalgan genomen om de pijn te verzachten, maar mijn schouderopperhuid is ten dode opgeschreven.

We staan op rond half 9 en vertrekken dan naar een authentiek (tja, veel strooien hutjes, maar wel elektriciteit, accu's en GSM's) Indiaans dorp. Daar kunnen we kralen, kettingen en oorbellen kopen. Veel interessanter als je meer oestrogeen dan testosteron in je lichaam hebt zitten, maar het is wel vreemd om te zien hoe de mensen hier wonen. Tussen het vuil en de stinkende honden en in extreme armoede, maar toch hebben de jongeren allemaal een GSM en een iPod...

Op de foto hiernaast zien jullie een schattig klein indiaantje in een hemdje

op de schoot vna zijn groo0tmoeder. Weeral veel interessanter als je meer oestrogeen dan testosteron in je lichaam hebt zitten :).

Daarna trekken we terug naar de verblijfplaats om te eten (kip met rijst voor de 4e keer op rij...) om daarna een unieke gebeurtenis mee te maken.

We trekken naar de buren, die allemaal een bijverdienste als stroper/exporteur van tropische dieren hebben. Wat krijgen we te zien: een piepjonge jaguar! Opperschattig!! We mogen het vasthouden en aaien (ik ben de enige die er een beetje in slaagt het diertje in bedwang te houden, lang leve jarenlange training met mijn katten!), maar dan kom ik te weten hoe het beestje hier is terecht gekomen.

Toen de moeder ging jagen, heeft de huidige eigenaar van het

diertje het uit zijn nest geplukt. Hij wilt het grootbrengen om daarna door te verkopen aan de meest biedende Europese zoo.
Geld, geld, GELD!!! Ocharme het kleine diertje, dat een zielige toekomst te wachten staat. Het is zelfs een beetje wraakroepend...

Hiernaast zien jullie als toppunt de "verblijfplaats" van het diertje: in een ton met 50 cm diameter, verroest, met een bakje vuil water.

Daarnaast zien we ook nog een aapje dat ook tot de export gedoemd is. Een klein aapje dat bij zijn reacties en geschreeuw meer iets van een duivel dan van een aap had.

Wat moet ik hierbij nu denken? Ik heb geleerd dat je je in beide situaties moet plaatsen, en niet enkel in die van jezelf. Het is voor ons Westerlingen schandalig dat deze diertjes bruut worden ontvoerd om dan voor grof geld te worden doorverkocht, maar anderzijds hebben deze mensen ook niets anders van inkomsten. Ze doen dit om te overleven, niet om rijker te worden. Al heb ik zelf de intentie om te denken dat deze "exporteur" het puur deed om zich te verrijken, en niet om te overleven.

Je kan zelf kiezen welke stelling je inneemt, ik hou me verstandig afzijdig.

Tenslotte vertrekken we 's nachts in het tropisch regenwoud om een aantal dieren te bekijken. Onze gids is een voormalig stroper en kent de knepen van het vak. Hier zie je wat hij allemaal gemakkelijk heeft kunnen vangen:

Over zondag valt er niet veel te vertellen. We vertrekken terug naar Paramaribo in de gietende regen van 's ochtends tot 's avonds. Stephane en ik bestellen een pizza en gaan meteen slapen.