9 en 10 mei: Galibi (schildpaddekes zien)

9 mei ben ik gepakt en gezakt voor mijn (voorlopig) voorlaatste trip in Suriname: Galibi. Op dit strand komen in deze periode honderden grote schildpadden hun eieren leggen. Voor deze speciale trip hebben we speciaal gewacht tot mei, want dan hebben we het meeste kans om de grootste schildpad op aarde te zien: de leatherback of lederschildpad.

We stappen in het gammele busje dat ons na 4u rijden afzet aan het bootje dat ons naar Galibi zou brengen. Na 1u in het bootje komen we aan op het strand van Galibi. Wat een schoonheid en rust straalt deze plaats uit. Het wordt bewoond door indianen die proberen hun kost te verdienen met toerisme, visvangst of jacht. Anders zitten ze gewoon op een stoeleke.

In de namiddag doe ik mee aan een potje strandvoetbal, maar reeds na mijn eerste balcontact word ik met 2 voeten getacklelt en moet ik de rest van de wedstrijd rustig blijven.

Voor we vertrekken naar het spektakel, kom ik tot de conclusie dat mijn fototoestel ontregelt is. Helaas geen foto's van de schildpadden...

Tegen half 8, wanneer het donker is, vertrekken we naar de eierenlegplaats (what's in a name?) van de schildpadden. Daar zijn we meteen getuige van een leatherback die zijn eieren in een kuil van 1m diep dropt. Het beest is 1,8m lang en 0,75m hoog en oogt zeer prehistorisch. Prachtig om naast deze brave dieren te liggen en de gigantische kop te observeren.

Daarnaast zien we ook nog een leatherback die zijn nest camoufleert en zijn we ook getuige van kleine schildpadjes die zich een weg banen naar de zee. We ontpoppen ons heel even tot politieagent en geleiden de beestjes via onze zaklamp naar de rivier.

Tenslotte gaan we allen slapen. Ik slaap in de hangmat (want na mijn avontuur in Blache Marie met mijn verbrande rug was dit onmogelijk) en val meteen in slaap, gewiegd door de zachte geluiden van de golvende rivier.

10 mei maken we een wandeling door het dorp en brengen we ook een bezoek aan de Galibi-zoo. Deze "zoo" is 10m x 20m groot, maar bevat wel een aantal mooie diertjes, zoals je hieronder op de foto's kan bezichtigen (jaja, ik heb mijn Kodak terug kunnen herstellen): een tamme anaconda, speelse aapjes, een luiaard (nee geen Surinamer), schildpadden en zwijnen.

In de namiddag maak ik gebruik van de felle zon en laat me even bruin bakken. Ik wil niet als een bleekscheet/melkfles terugkomen van een tropisch land!

Tegen de namiddag vertrekken we terug naar Paramaribo. In het bootje geniet ik van een dutje, maar Stephane is zo vriendelijk om mijn slapende avonturen op de gevoelige lens vast te leggen.In de bus zinderen de beelden van de gigantische schildpadden nog na, evenals mijn dikke teen nog tintelt van de tackle.

Extra: Sterchelé...

Deze ochtend sta ik vrolijk en fris op, tot ik de actualiteit bekijk op Destandaard.be. Plots val ik bijna van mijn stoel. François Sterchelé, een van mijn lievelingsvoetballers, is overleden door een auto-ongeluk. Op het grondgebied van mijn dorp (de media zegt wel Vrasene, maar hij geraakte helaas langs de andere kant van de N49 van de weg). Hij stierf ter plaatste.

De bomen langs de N49 bij de afrit Vrasene/Verrebroek hebben al vaker voor een dodelijke afloop gezorgd. Zo is er vorig jaar op dezelfde plaats een Verrebroekse jongeman tegen de boomrij geknald en was op slag dood.

Hieronder zie je de foto waar hij verongelukt is. In de dikke zwarte cirkel aan de N49 richting Knokke is een groene zone, die tussen die zone en de N N49 wordt afgebakend met een lange bomenrij.

Ook al ben ik ver van huis, mijn blauw-zwart hart bloedt. Speciaal voor François Sterchelé dit gedicht en deze tekst:

Pijn vult mijn hart
Als ik het nieuws lees
Vandaag was een zwarte dag
Voor voetballend België.

Je was niet de grootste
Maar je was groots
En met de wendbaarheid van een luipaard
Raasde je naar je prooi
Om dan zonder medelijden naast je hoofd te klauwen

Waarom vertrok je zo vroeg?
Was België niet goed genoeg
Probeerde je te snel
In de voetbalhemel te komen?

Maar voor je voorgoed vertrekt
Denk tussen die voetbalgoden
Maar eens aan ons die je talent erkennen
En je de kans zouden geven deze verder te verkennen.

Slaap zacht
op die wolk van blauw-zwart

François, voor altijd zal ik je herinneren als een levendige spits met het inlevingsvermogen van de beste toneelspeler. Want dat was je ook een beetje. Je amuseerde het publiek, en tegelijk kon je het ontroeren met je sublieme baltoetsen en je fantastisch spelinzicht.

Ik zal je missen. Club Brugge zal je missen. Heel België zal je missen.

Rust zacht. We zullen je nooit vergeten. Nooit. You’ll never walk alone.

1 tot 7 mei: de laatste maand gaat van start

De laatste maand staat er nog veel op het programma: trips naar Galibi (schildpadden zien) en Brownsberg (prachtige ongerepte natuur), bezoek aan een hindoetempel en een protestante kerk, maar natuurlijk ook taken voor didactiek, geschiedenis, aardrijkskunde, ...

1 mei heet ik de vriendin van Gitte welkom in ons huisje. Stephane was heel curieus naar zijn vriendin, en het is hem gegund! Gitte blijkt een superleuke meid te zijn. Die dag werk ik aan mijn stagemap en geniet ik alleen van een lekkere afhaalchinees, want Stephane neemt Gitte mee naar Sarinah's.

2 en 3 mei vertrekken Stephane, Gitte, Ben en Tineke naar White Beach. Ik ga niet mee, want 2 mannen en 2 vrouwen is beter dan 3 mannen en 2 vrouwen. In dat weekend werk ik goed door aan mijn taak van RZL, die ik volledig up-to-date maak. Daarnaast werk ik ook aan mijn taak van aardrijkskunde rond het tropisch regenwoud in Suriname.

4 mei volgt hetzelfde verhaal: werken, werken, werken. Stephane neemt zijn vriendin mee naar de stad, terwijl ik me stort op de voorbereiding van mijn werk voor didactiek (zie de volgende dag). Weer stort ik me op de afhaalchinees, die stilaan een goede vriend van me wordt. Maar vergeef het mij, want ik ga niet koken voor mijzelf. Koken is leuker met 3 dan alleen, nietwaar?
Helaas kan ik niet slapen door het slijpende pyppygepiep en besluit even een film te zien in het midden van de nacht. Maar voor ik het goed en wel besef, is het 06.15u. Tijd om op te staan (uit mijn stoel) en me klaar te maken voor didactiek.

5 mei volg ik als taak voor didactiek (zie de vorige dag :D) een leerkracht van mijn stageschool. Ik volg haar een aantal uren, maar het is wel redelijk eentonig om de leerkracht bezig te zien. Dit ligt niet aan haar lestechnieken, maar aan de opdracht. We moeten als opdracht een leerkracht volgen, de hele dag lang. Het laatste uur doe ik mijn uiterste best om mijn ogen open te houden, maar als je mijn notities bekijkt, zie je duidelijk dat ik tijdens het schrijven de strijd vaak verlies.
's Avonds ga ik nog eens lekker zwemmen. 50 baantjes, met een totale lengte van 1250m. Z-A-L-I-G!!!! Dit probeer ik elke avond te doen. Suriname heeft een zwemmerstraditie (zoek maar eens op bij Google: Anthony Nesty), maar wij als Belgen moeten met Deburghgraeve niet onder doen!

6 mei is het hetzelfde liedje: volgen van leerkracht, indommelen tegen het laatste lesuur, verwerking thuis, Chinees eten en 1250m zwemmen. Ik voel me precies een robot.

7 mei volg ik voor de laatste dag de leerkracht. Ook ontvang ik mijn verslag van mijn lokale promotor. Het is een zeer positief verslag, maar naar Surinaamse normen opgesteld. Er staat eigelijk niet veel concreets is. Maar ik ben toch zeer blij met het verslag.
's Avonds is er een afscheidsfeestje van een paar Belgen die terugkeren naar hun vaderland. Ze hebben een maaltijd verzorgd om "U" tegen te zeggen. Na een paar dagen Chinees doet dit echt wel eens deugd. Na nog een spelletje Jungle Speed gaan we tevreden naar huis om terug op de muffe matras te ploffen.

Conclusie van de eerste dagen van de laatste maand: ik heb geen heimwee, ik heb nooit heimwee gehad, maar toch heb ik een onbeschrijfbaar gevoel. Ik heb, zal ik maar zeggen, genoeg gezien en gedaan. Veel gaat deze laatste maand mij niet meer bijbrengen, maar hoop dat ze me toch nog stiekem kan verrassen!
Maar in't geniep verlang ik terug naar huis. Naar de vriendjes. Naar thuis. Naar de poes (die, ondanks het feit dat ze veel lawaai maakt, toch heel schattig is). Naar mijn vriendin. Naar alles dat me dierbaar is.

28 tot 30-4: Kinderboekenfestival

Het Kinderboekenfestival in Suriname, het blijft een vreemd fenomeen. Kinderen vanuit het hele disctrict en nog veel verder (tot 150 km er vandaan) worden uitgenodigd om deel te nemen aan het Festival. Dit jaar is het thema 'communicatie' (en omdat ze waarschijnlijk een beetje lui zijn, is het thema van het volgende Kinderboekenfestival gewoon terug 'communicatie'). Dus alles draait rond de slogan "met een symbool, woord of gebaar / geven wij boodschappen aan elkaar". Rond deze tekst is een nummer gemaakt dat wel 100x per dag wordt afgespeeld. Tja...

Het is de bedoeling dat Stephane, Ben en ik de schilderstand verzorgen. Kinderen en jongeren mogen alles schilderen, als het maar met communicatie te maken heeft. Maar de gesponsorde verf is geen waterverf, maar muurverf en er staat met grote letters "BUITEN HET BEREIK VAN KINDEREN HOUDEN" op. Wat een sponsoring, zou ik zo zeggen!


Maandag 28 april is de eerste echte dag van het Kinderboeken Festival. Om 06.20h ontwaken we uit onze diepe slaap en op onze vuile matras (we liggen echt in een redelijk schraal hotel :D), want om 07.00h vertrekken we naar het festivalterrein.

Eenmaal aangekomen krijgt iedereen een broodje. Er wordt tot God gebeden (uit respect vouw ik netjes mijn handen) en om 8u begint het KBF echt. Maar de eerste groep voor onze stand komt pas rond 10u langs. We geven hem een inleiding rond communicatie en daarna geven we ze wat uitleg bij het schilderen (niet op de kleren, op de huid=meteen afwassen).

Zo ging het tot een uur of 1 verder, dan moesten we opruimen en gingen we naar het hotel om gezamenlijk te eten. De pot schafte (hoe kan het ook anders) rijst, voorzien van zuurkool (hetgeen wij op onze hotdogs doen) en worst. Dan hadden we vrij tot 5 uur in de avond. Ik kroop lekker in mijn bed, want slapen op een matras met een kwaliteit van kust mijn kl*ten was niet zo geslaagd 's nachts.

Om 17.00H stonden we terug paraat aan onze stand. Nu was het de officiële opening. De districtcommissaris leidde het in en nadien werd gezamenlijk het volklied gezongen. Het geeft wel een beetje een kick als 100 man hun volkslied luid meezingt. Wie in België kent nog het volledig volkslied?

Nu kwam de buurt op bezoek met hun kinderen en iedereen mocht vrij rondlopen, onze stand had toch een aardig succes. Het was een leuke avond. Wanneer het donker begon te worden, ruimden we op en gingen we terug naar het hotel waar we alweer rijst met zuurkool en worst kregen. Ook die avond gingen we vroeg slapen.

Ik zou nu ook een verslag kunnen maken van de volgende 2 dagen, maar deze is eigelijk net hetzelfde als de dag die ik net heb omschreven. Vroeg opstaan, de scholen ontvangen, in de middag eten (rijst met zuurkool en worst voor de verandering). Ik schrijf enkel de leuke anekdotes op:


-woensdag ontpop ik mij tot de (wannabe-) geograaf die ik toch wel ben. Ik teken België, Nederland en Suriname en teken van elk land de vlag in het land zelf. Het was zeer mooi, jammer genoeg heb ik er geen foto's van.
-dinsdag draag ik een beetje kleinkunst in mijn hart en teken ik een wereldbol met de tekst die Urbanus ons gegeven heeft: "de aarde is een grote bol / met plantjes en met beestjes vol".
-Terwijl ik de wereldbol schilder, stap ik vol met mijn schoen in de gele verf. Ik loop de rest van het festival dus met 2 verschillende kleuren van schoenen rond.

's Avonds gaan we met de mannen in Sarinah's eten. Eindelijk een ander soort eten (dus geen rijst, saus, worst en zuurkool!!!)

Extra: puppy's

Zoals jullie weten (of net niet, want dan weet je het nu): wij hebben hondjes rond ons schattig huisje lopen. Wel, sinds een tweetal weken zijn er 3 hondjes bijgekomen.

Wil je ze zien? Wel, HIER ZIJN ZE!

En Maarten met de oude hond zag dat ze zalig lagen te slapen...

25 april: jarig en 6000 km van huis...

21 jaar... het jaar waarop je overal te wereld meerderjarig bent, je in Amerika eindelijk alcohol kan kopen en je nu echt meetelt in de volwassenwereld. Voel ik me er wel klaar voor, om als volwassene de stap te wagen en de grens van losbandigheid voorgoed de rug toe te keren? Kan ik mijn losse speelsheid combineren met zware verantwoordelijkheid? Kan ik mijn onbezorgdheid vergooien en overstappen op de metro met eindhalte "structuur"? Of kan ik het perfect combineren?

Vrijdag 25 april sta ik op in Suriname, 6000 km weg van huis, van alle vrienden die me dierbaar zijn, van de vriendin die me 's ochtends zachtjes wakker knuffelt... hoe ik me voel? Ik weet het niet, ik kan het niet plaatsen. Carpe diem zou ik dan zeggen.

Ik ga 's ochtends vroeg naar mijn stageschool om de leerkrachten te verrassen met gebakjes. Voor de directeur had ik een speciaal kado: een Duvel! Deze geef ik hem na de volgende korte, maar hilarische conversatie:

-M: "Meneer, drinkt u soms eens bier?"
-D: "Normaal niet, ik mag het niet drinken."
-M: "Maar ik zou u voor mijn verjaardag het beste Belgische bier dat wordt gebrouwen als kado schenken."
-D: "Hmmm, in dat geval ... ja, dan drink ik bier." (met een smile tot achter zijn oren)

Daarna trek ik naar huis om even te rusten. Het is verdorie warm op mijn verjaardag! Ik heb die siësta wel even dik verdiend :).

In de namiddag gaan we de salsatest afleggen. We worden getest of de dansjes goed aangeleerd zijn en of we overmogen naar de volgende groep. Ik ben van nature geen danser (mijn heupen zijn als beton en shaken niet zoals een Zuiders type), maar het ritme en de pasjes lukken aardig. Ik slaag voor de proef, maar hou het daar dan ook voor bekeken. Ik ben nu toch een beetje "Maarten de salsaman" :).

Daarna gaan we naar café Broki voor een karaoke. Ik als rockzanger moet al 2 maanden mijn mond dichthouden en hoop op deze wijze ze te kunnen openen. Jammer genoeg zijn er een aantal Hollandse vrouwen die denken te kunnen zingen. Ze krijsen door de microfoons heen met alle liedjes die de revue passeren, waardoor ik de kans niet krijg om te zingen. Daarom vraag ik zelf een nummer aan. Het wordt 'Behind Blue Eyes' van The Who. Voor 50 man trotseer ik de gevaren van de Hollandse kordaatheid en geef het beste van mezelf. Het wordt me gelukkig in dank afgenomen :). Kort daarna vluchten we als joden in de wereldoorlog uit het café als blijkt dat vlak achter elkaar André Hazes, Guus Meeuwis, Marco Borsato EN Franz Bauer aan bod komen.

We sluiten de avond af in het casino, waar ik dan voor de eerste keer binnenmag. Maar na een klein uurtje zijn we het uitgekeken en keren we terug naar huis. Een leuke verjaardag, maar ik mis toch de sfeer van de voorgaande 20.

PS: foto's (en filmpje) komen snel online!

21 tot 24 april: nog een laatste keer er een goei lap op geven!

Mijn laatste stageweek in Suriname... ik weet niet of ik spontaan moet beginnen schreien als een pasgeboren kind waarvan de navelstreng net werd doorgeknipt of net blij moet zijn als een kin dat met volle overtuiging zijn eerste communie gaat doen (en het vooral voor de kadootjes doet). Het wordt alleszins spannend...

Ik geef nog een aantal (vervang)lessen en rond mijn buitenlandse stage af in de Shri Vishnuschool. De onderwerpen bespaar ik u (ze gaan van verbanden tot bijvoeglijke naamwoorden en van zinsconstructies tot begrijpend lezen), maar wel heb ik een verrassing van formaat klaar: foto's van Maarten in actie (voorzien van begeleidende tekst :D).

Meneer Maarten observeert de Surinamertjes :).

Meneer Maarten helpt een handje (letterlijk)

Meneer Maarten: mimiek maakt meer mensen mondiger...

... ook al lijken de leerlingen de monden gesnoerd (of zijn ze eerder gefascineerd/verbaasd/geschrokken/geboeid/vermoeid/...?)

De moeilijkheidsgraad van de handboeken is soms verbazingwekkend laag ("scharrelkippen zijn kippen die ...").

U merkt op, beste blogbezoeker, mimiek is een belangrijk aspect van mijn lespraktijk. Deze kinderen hebben voor 99% van de tijd een leerkracht die achter het bureau blijft doceren. Dan ben ik blij dat ik mijn vaardigheden kan gebruiken om ze op deze leergierige kinderen af te vuren.

Vertellen is zo belangrijk, maar kunnen boeien is een kunst. Ik probeer in deze kunst een meester te worden, maar weet dat ik nog maar een leerling ben die nog examens moet afleggen. Al moet ik zeggen dat het deugd doet om van deze kinderen een "waarom"-vraag teruggetorpedeerd te krijgen. Hiervoor kregen ze daartoe nooit de mogelijkheid.