13 mei: Brownsberg (DEEL 2)

Ik sta te laat op en geniet alleen van mijn ontbijt (ei met sandwich). Half slaperig trekken we terug het regenwoud van de Brownsberg in. Ik neem, samen met een vader, vaak het voortouw en stap goed door. Maar na een uur stappen zijn de anderen al een 100m achter ons en praat ik met de man. Plots hoor ik een gegrom. Als een leeuw in de savanne. Natuurlijk zitten hier geen leeuwen, die hebben open vlaktes nodig. Maar hier zitten wel puma's en jaguars. En dan die ik het. Op 5m van mij stapt een grote zwarte puma met ons mee. Ik trek verschrikt aan de man zijn mouw en zet het samen met hem op een lopen. Tijdens mijn spurt van de eeuw vervloekte ik mij dat ik geen foto had genomen, maar het is toch veiliger zo i.p.v. de held te willen uithangen.

Nog een half uurtje later komen we aan bij de laatste watervallen van de dag. Er worden mooie foto's genomen, die bij mij vooral geografisch getint zijn (verval, achteruittrekkende waterval, ...). Saai? Waarschijnlijk. Mooi? Zonder twijfel.

Tegen 1u keren we terug naar de slaapplaats en merken we op dat de mist goed aan het wegtrekken is, zodat de hoop op een mooi uitzicht op de top straks een feit zal zijn.

We gaan eten en trekken naar de top. Na een klein kwartier stappen staan we op het hoogste punt van de omgeving (580m) en zien we tot aan de horizon in N, O, Z en W tot 100 km ver. De prachtige foto's zijn daarvan een bewijs.

Tenslotte trekken we in de namiddag naar Stone Island, een kunstmatig eilandje in het Brokopondo stuwmeer waar je kan overnachten met uitzicht over het uitgestrekte meer.

Ik val in slaap in mijn hangmat en geniet van de prachtige flora en de sussende dierengeluiden van Suriname. Het laatste dat ik mij kan herinneren is het gebrul van een brulaap.

12 mei: Brownsberg (DEEL 1)

12 mei begin ik aan mijn (voorlopig) laatste trip tijdens mijn buitenlandse stage: Brownsberg. Dit zou het toppunt moeten worden van mijn verblijf in Suriname.

We vertrekken weer 's ochtendsvroeg naar Brownsberg om er rond 11u aan te komen. Daar laden we snel uit en vertrekken we al snel op pad. Na een tocht van een dikke 2u komen we aan bij de eerste watervallen, de Irenevallen (genaamd naar de dochter van de Nederlandse koningin Juliana). Het deed deugd om onder deze waterval afkoeling te zoeken. Ook kon je gewoon drinken van het water. Lekker fris bronwater, da's al wat anders dan Spa-water of het bekende Chirowater, Louise.

We klauteren terug omhoog tussen de prachtige natuur van Brownsberg om naar de tweede watervallen af te dalen: de Leovallen. Deze zijn iets minder spectaculair, maar daar hebben we een toevallige ontmoeting met een Viper, een gifslang met zenuwgif. De gids wou in een grot kijken, maar trekt net op tijd zijn hand weg en springt in 1 sprong 2 meter achteruit. Een huppelende Surinamer is wel even grappig, maar de slang is wel een prachtig exemplaar.

Daarna kleuteren we terug omhoog naar de verblijfplaats, waar we lekker eten. Het begint te regenen, waardoor we in onze hut moeten blijven. Maar daar ontdekken we een hilarisch amateuristische bar met kerstlichtjes en passende muziek. We drinken en spelen kaartspelletjes met de Surinamers. Daarnaast gaan we ook even op tarantulajacht, maar we spotten er slechts eentje, goed verscholen in het dak van een hut.

Ik ga lekker slapen op mijn bed (2 dunne matrassen op elkaar maakt een dikke matras) en lees nog wat in mijn boek: "Uit naam van al de mijnen" van Martin Gray. Het waargebeurde verhaal gaat over het leven van een jongeman in de getto's van Warschau die meerdere keren aan de dood ontsnapt.