14 mei: Brownsberg (DEEL 3)

Dag lieve mensjes!!

Mijn blog is bijna ten einde, want de laatste week zal ik enkel voor school werken en zal er niet veel meer te beleven vallen. Daarom doe ik de volgende oproep:

Laat voor die laatste keren nog eens massaal reacties achter. Vermeld er wel jullie naam bij, zodat ik weet wie ik in gedachten moet bedanken awa! Je kan me bijvoorbeeld vertellen wat je van mijn avonturen, of je kan mijn blog ook becommentariëren.

Maar soit, ik zat dus in Brownsberg.

Die ochtend (in de krantenwinkel: Humo Humo Humo) ontwaakte ik uit mijn zalig bed en stapte naar het ontbijt. Voor zij die mijn blog goed lezen, weten dat ik in een hangmat in slaap was gevallen. Alleen waren de oerwoudgeluiden en de gigantische muggen toch geen optie voor de hele nacht door te brengen.

Na het ontbijt maken we ons klaar voor een trip op een bootje door het Brokopondomeer. We gaan vissen op de schrik van de visjes: de piranha. We proberen en proberen, maar enkel de bootsman en 1 Nederlandse stagiair slaagt erin een piranha te vangen. Maar eens gevist, moeten ze meteen gedood worden, en wel op de volgende manier:

-Ofwel sla je ze met een mes op de achterkant van hun hoofd. Daar zit hun zwakke plek.

-Ofwel steek je je mes in het oog van de piranha, steek je het er helemaal door en begin je te draaien met je mes zodat je het mes tegen het bot hoort schrapen en de hersenen tot moes worden gereduceerd.

Ik heb ze allebei gezien, en vooral die laatste deed me wel even kippevel bezorgen. Van die eerste heb ik een foto kunnen trekken.

Daarna keren we terug naar Stone Island en houden we het nog een uurtje rustig. Ik lees nog wat in mijn boek (wat is het toch spannend!!!). Rond 14u vertrekken we terug naar Paramaribo. Onderweg zien we nog 2 dode miereneters (de geur van ontbindende dieren is niet te harden) en een fel gekleurde ratelslang op zijn dooie gemak de weg oversteken. Mooie, maar vreemde dieren die slangen.

We komen thuis en besluiten Chinees te bestellen. We eten en vallen kort daarna in slaap. Alleen word ik wakker met de ontdekking dat ik een zandvlo in mijn teen heb. Ik haal hem (en het zakje vol met eieeren) er met een pincet uit en ontsmet het wonde meerdere keren. Daarna kan ik terug gerust gaan slapen.

13 mei: Brownsberg (DEEL 2)

Ik sta te laat op en geniet alleen van mijn ontbijt (ei met sandwich). Half slaperig trekken we terug het regenwoud van de Brownsberg in. Ik neem, samen met een vader, vaak het voortouw en stap goed door. Maar na een uur stappen zijn de anderen al een 100m achter ons en praat ik met de man. Plots hoor ik een gegrom. Als een leeuw in de savanne. Natuurlijk zitten hier geen leeuwen, die hebben open vlaktes nodig. Maar hier zitten wel puma's en jaguars. En dan die ik het. Op 5m van mij stapt een grote zwarte puma met ons mee. Ik trek verschrikt aan de man zijn mouw en zet het samen met hem op een lopen. Tijdens mijn spurt van de eeuw vervloekte ik mij dat ik geen foto had genomen, maar het is toch veiliger zo i.p.v. de held te willen uithangen.

Nog een half uurtje later komen we aan bij de laatste watervallen van de dag. Er worden mooie foto's genomen, die bij mij vooral geografisch getint zijn (verval, achteruittrekkende waterval, ...). Saai? Waarschijnlijk. Mooi? Zonder twijfel.

Tegen 1u keren we terug naar de slaapplaats en merken we op dat de mist goed aan het wegtrekken is, zodat de hoop op een mooi uitzicht op de top straks een feit zal zijn.

We gaan eten en trekken naar de top. Na een klein kwartier stappen staan we op het hoogste punt van de omgeving (580m) en zien we tot aan de horizon in N, O, Z en W tot 100 km ver. De prachtige foto's zijn daarvan een bewijs.

Tenslotte trekken we in de namiddag naar Stone Island, een kunstmatig eilandje in het Brokopondo stuwmeer waar je kan overnachten met uitzicht over het uitgestrekte meer.

Ik val in slaap in mijn hangmat en geniet van de prachtige flora en de sussende dierengeluiden van Suriname. Het laatste dat ik mij kan herinneren is het gebrul van een brulaap.